۲۶ سال اومد و رفت و روز پدر رو بی پدر گذروندم. هر کسی فکر کنم این روز یه شاخه گل بگیره و بره خونه پدریش و هدیه ناچیزی رو تقدیمش کنه. اینم میدونم که امروز خوانواده حتما یه سری به قبر بابا میزنند و شاخه گلی رو روی سنگ قبرش می گذارند. یه جورایی دلم ریش ریش شد امروز. دلم میخواست منم همین کارو میکردم. میرفتم و یه گپی باهاش میزدم. به هوای تبریک روز پدر سر صحبت رو باهاش باز میکردم و از اینهمه سال سکوت و تنهایی و دلتنگی باهم حرف میزدیم.اینکه تو این دنیای نامردی خیلی ستمه که خونواده رو تنها گذاشته. دوست داشتم بهش بگم نامردیه آدمی بخواد واسه کشورش مردی کنه ولی خونوادش رو بین نامردا جا بذاره. بهش بگم از جوانمردی به دوره که سالها دخترکانش رو از دیدار خودش محروم کنه. بهش بگم ظلمه که همسرش رو پابند خودش کنه و بعد بذاره بره و اون با یاد او تا آخر عمر تنها بمونه.بهش بگم بهم حق بده که ازش گله مند باشم. بهش بگم این حق رو نداشت که قبل از دیدن صورت ماهش ترکم کنه.... تو کدوم دادگاه باید دادخواهی کنم؟ نزد کدوم قاضی باید احقاق حق پایمال شده ام رو بکنم؟ به کدوم وکیل باید مراجعه کنم تا بتونه حق و حقوقم رو تمام و کمال بگیره؟ من شکایت دارم، گله مندم....

ولی روز رفتنت رو کنارت خواهم بود.اصلا شاید همون صبح اومدم و لحظه های پر کشیدنت رو با هم مرور کردیم. چطوره؟ برام شرح حادثه رو تکرار میکنی و حتی مکانش رو نشونم میدی. زیر کدوم درخت جان دادی؟ خونت روی کدوم قسمت سنگفرشها ریخت؟ ولی خیلی دوست دارم مثل همون روز بارون بباره.نه، اصلا سیلابی براه باشه تا بشوره تموم خونهای ریخته روی سنگفرش رو. دوست داره بجای خواهرت من باشم و سرت رو تو بغلم بگیرم و زار زار گریه کنم برات. بگم بابایی نرو، تنهام نذار، بمون و بزرگ شدنم رو ببین. مگه نگفتی من عاشق دخترم؟ خب اینم یکی دیگه.تو جون میدادی و من صورتت رو نوازش میکردم و بوست میکردم تا شاید دردت کمتر بشه تا کمتر زجر بکشی. چادر گل گلی عمه رو قرض میگرفتم و بعدش برای همیشه یادگاری نگهش میداشتم. تو میرفتی و من جا می موندم.

نشونی ازت ندارم  

                     اما دنبالت می گردم. 

                                           بغض وجودم رو گرفته 

                                                                  باورم کن پر دردم....

دیگه هر شب توی خوابم،

                             چشمهای تو رو میبینم

                                                         آرزومه تو رو یک بار 

                                                                               توی بیداریم  ببینم

بیای باز دوباره پیشم

                          دیگه از دوریت نسوزم

                                                     تو رفتی تا بی نهایت

                                                                              چشم به راهتم هنوزم.....

با همه این حرفها، روزت مبارک. هر چند نیستی و حضورت گرمت احساس نمیشه ولی سایه وجودت میدونم که همیشه باهامه.

پ.ن: خب شاید فکر کنید چرا همش من جنبه منفی و غمگین قضیه رو نگاه میکنم. یکی بیاد به من بگه جنبه مثبت قضیه کجاست؟ اصلا جنبه مثبت داره؟ روز پدر بدون وجودش؟ اونم نه یک سال و دو سال. از وقتی پا به عرصه هستی گذاشتی تا وقتی تو نیز این دنیا رو پشت سر خواهی گذاشت.ستم نیست؟