تافردا...
فاصله هارا
عبورخاکستری و جاده های سرد را،
من نگران فردایم،
نگران دلها،عاطفه ها،احساس ها،
احساسهای سرد، دستهای افسرده،
و نگاه های خشکیده.
من نگران فردایم،
فردایی که کتابها آدمها را درک نمی کنند.
فردایی که همه می گویند و کسی نمی شنود،
و فردایی که آدمها هم کتابها را درک نمی کنند.
من نگران فردایم.
فردایی که کتابها احساس ندارند.
فردایی که همه چیز مجازی است.
حتی صدای ما در فضای مجازی خواهد پیچید.
فردایی که از اشتیاق رفتن تهی است.
فردایی که ، برابر کسی می ایستی که نیست.
برای کسی می گویی که نیست.
فردایی که گوشی بیتاب سخنهای تو نیست.
من نگرانم،نگران فردایی که خاطره هایش تهی از تصویر صمیمانه تست.
چه فردای سختی.
چه فردای دشواری و چقدردور،فردایی بسیار سخت.
وتو هنوز صبوری.
ماه دربلندای یک شب یلدای سردو فردا هنوز روی شانه های تو نشسته است.
من هنوز نگران فردایم!!!
نگران آهنگهای قدمهای تو،
قدمهای مهربان تو،
وقتی شتاب میگیرد.
نگران آهنگ اشتیاق گرم تو، وقتی پر می کشد.
آیا کسی آمدن تورا انتظار می کشد؟
آیا هنوز دستی بیتاب دستان تست؟
و من هنوز نگران فردایم......
به نظر تو فردا چگونه جایی است؟؟
