من درش پیدا
همه اینها به قولی به خاطر ورزش مداوم هست. چقدر دوست دارم یه روز ببینم که این رقی اون رقی رویایی هست که آرزوش رو داشتم.
احساس موفقیت میکنم. اینکه بالاخره اینقدر اراده ام زیاد شده که بتونم خودم زندگیم رو در دست بگیرم و هدایتش کنم.
یادمه یه روز همسر گلم یه حرفی رو بهم زد. اینکه رقی جان،تو جزو اون دسته زن هایی هستی که اگه همینطور ادامه بدی میری میرسی به ۱۰۰ و بالاتر...
این جمله او هنوز تو گوشم میپیچه و امروز دارم تمام تلاشم رو میکنم که اینطور نشه. من الان خودم زمام این وزنم رو به دست گرفتم و دارم بالا پایینش میکنم. دارم تلاشم رو میکنم که اون سرنوشتی که برا این هیکلم رقم خورده رو تغییر بدم.
حالا این موضوع به نظرم در تمام زوایای زندگی صدق میکنه. شاید نتونیم در مرحله ای از این سرنوشت که گفتنی است رقم خورده بی تاثیر باشیم ولی مطمئنا میتونیم تغییرات جزیی یا حتی بزرگی در اون ایجاد کنیم.
این حرکت من شاید نقطه عطفی باشه برا اینکه بتونم رو جنبه های دیگه زندگیم کار کنم و همینقدر اراده به خرج بدم.
....
طبق معمول همیشگی دارم موزیک گوش میدم.آلبوم خودکشی ممنوع از محسن چاوشی.نمی دونم کسی پیدا میشه که مثل من از ۲۴ ساعت ۲۵ ساعت شبانه روز رو گوش دادن موزیک صرف کنه؟
دیروز هم از تو یوتوب یه آهنگ محلی مازندرانی رو پیدا کرده بودم که از صبح تا شب هی گذاشتم و گوش دادم و تازه یه تلی هم زدم به مامان و براش گذاشتم. عاشق این آهنگ های محلیه.حس وطن و خونواده رو برام زنده میکنه وقتی به اینها گوش میدم.
....
دیروز داشتم وبلاگ خانم حنا رو میخوندم و می دیدم که چقدر با احساس در مورد پسر گلش حرف میزنه تو وبلاگ پسرش.
یه لحظه برگشتم به خودم نگاه کردم و دیدم چقدر احساسات مختلف مادرانه داریم ما آدمها.و چقدر خوبه که اومده تمام این لحظات زیبای پر از عواطف رو یادداشت کرده.خیلی عاشق این کارش شدم. هر چند شاید نتونم این کار رو انجام بدم.چقدر زلال و پاکه این حس مادری نسبت به فرزند عزیزش.
خدا همه بچه های گل رو برا مادراشون نگه داره و این دخمل طلای ناز من رو هم برا من نگه داره و همیشه سالم و سلامت باشه. این رو به خاطر این نوشتم که همسرم که برادری داشت که در عنفوان جوانی از دست رفت و هنوز همسرم بعد از ۱۵ سال نتونسته غم این عزیز رو فراموش کنه.